Fırsatlar diyarında yok edilen fırsatlar

Hepimiz Birleşik Devletleri Fırsatlar Ülkesi olarak biliyoruz ve hatta bu unvanın bir sıfattan daha fazlası olduğunu ve tüm hayallerinin bu topraklara ulaşmak olduğunu düşünenler bile var ama bu Amerikan rüyası onun güzel ve baştan çıkarıcı görünümünün arkasındaki bir başka yüz. …

Hepimiz Birleşik Devletleri Fırsatlar Ülkesi olarak biliyoruz ve hatta bu unvanın bir sıfattan daha fazlası olduğunu ve tüm hayallerinin bu topraklara ulaşmak olduğunu düşünenler bile var ama bu Amerikan rüyası onun güzel ve baştan çıkarıcı görünümünün arkasındaki bir başka yüz. İlk bakışta akıl almaz ve elle tutulur görünebilir, ancak bu Amerikan rüyasının bir köşesini daha iyi anlayabilmek için zaman zaman haberleri dikkatli okumak dahi yeterli oluyor, görüp okumamamız pek olası değil. Amerika Birleşik Devletleri’nden beyaz olmayan bir adam ırkçı davranışlara maruz kaldı ve en iyi ihtimalle hayatta kalır diye hastaneye kaldırıldı. Ancak hikâyenin tamamı bu değil. Bu hikâyeyi daha iyi anlamak için bu haberin bir örneğine başvuruyoruz:

25 yaşındaki siyahî bir adam olan Ahmed Arberi, 23 Şubat 2020’de kıyı kenti Brunswick’te bir parkta egzersiz yaparken, daha sonra baba ve oğul olduğu ortaya çıkan iki beyaz adam tarafından vurularak öldürüldü. Olayın üzerinden 74 gün geçmesine rağmen; Katil tutuklanmadı. Bu olayla ilgili birkaç saniyelik video ağlarda yayınlanıncaya ve kamuoyunun tepkileri ve baskısı nihayet ABD yargısını bu baba ve oğlu tutuklamaya zorladı. Bu olayla ilgili önemli olan şey, pek çok siyahi insanın bu tür saldırıların hedefi olabileceğiydi, renkleri dolayısıyla seslerini duyuramamış olmak, yargı ve polisin bu tür davalarda takipsizliği global bir şekilde yayılmasına mani olacak ve tamamen sessiz kalınacaktı.

Ancak Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ırk ayrımcılığının öyküsü yeni değil ve kökleri, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki kölelik döneminin başlangıcından, beyaz olmayan insanlara karşı sosyal, ekonomik ve politik ayrımcılığın devam ettiği, sonrasıasırlık tarihe dayanmaktadır.

Birleşik Devletler tarihi her zaman ırkçı olaylarla doludur; On yıllardır tekrarlanan olaylar; Bu yıllar içerisinde, çeşitli bahanelerle birçok siyahi tutuklandı veya öldürüldü. Ancak bu arada, beyaz olmayan insanlar, özellikle siyahlar, yıllar sonra henüz elde edemedikleri haklarını her zaman savunmaya çalıştılar.

Nisan 1968’de siyah bir Amerikalı lider olan Martin Luther King Jr.’ın öldürülmesi, o yıl düzinelerce siyahînin öldürüldüğü ve binlerce kişinin tutuklandığı bir ırkçılık karşıtı çatışma dalgasını ateşledi.

1970’lerde ve 1980’lerde nispeten sakin geçen bir dönemden sonra, 1992’de, siyahî Amerikalıların öfkesi, beyaz bir polis memuru tarafından öldürülen siyah bir vatandaş olan Rodney King’in dövülmesiyle yeniden alevlendi.

Yıllar boyunca, Amerika Birleşik Devletleri’nde siyahlara karşı polis suçları nedeniyle çok sayıda protesto yapıldı; 2015’te bir Amerikan vatandaşının Kuzey Carolina’da üç Müslüman öğrenciyi öldürdüğü Chapel Hill olayı gibi bazıları, Amerika Birleşik Devletleri’nde ve başka yerlerde bir protesto dalgasına yol açtı.

Ve yine 2019’da Amerika’nın “el Paso” kentinde meydana gelen silahlı saldırı olayında ABD hükümeti, idari işletmeler, hizmet görevlileri ve kurumlarının ırkçı davranışlarının zihinleri ne ölçüde zehirleyebileceğini gösterdi.

Beyaz gençlik ise Amerika Birleşik Devletleri’ni sadece kendilerinin tasarrufunda olduğunu savunarak siyahîlerin ülkeyi terk etmesini talep etme noktasına geldi. Çatışmada 20 kişi öldü, 46 kişi yaralandı.

El Paso olayının 22 yaşındaki faili Patrick crusius, suçun ardından yaptığı açıklamada: “Siyahlar Amerika’yı kirletti;  hükümetimiz onları anavatanları Afrika’ya iade etmelidir. Amerika sadece beyazlar içindir. Açıklamada, şiddetin ırkçı nefretten kaynaklandığı belirtildi.

Patrick Crusius ‘un güdülerine karışmış gibi görünen önemli bir faktör, ABD Başkanı Donald Trump’ın fikirleriydi. Patrick’in sosyal medya sayfalarında, Trump’ın göçmenlik karşıtı programlarını övdüğü ve beyazlara öncelik verdiği için destekleyici açıklamalarda bulunduğu gözlemlendi.

Uluslararası ayrımcılıkla mücadele antlaşmaları

Her Türlü Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Sözleşme (ICERD), Medeni ve Siyasi Haklar Uluslararası Sözleşmesi (ICCPR), Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesi (ICESCR) ve Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Sözleşme (CEDAW) uluslararası anlaşmaların bir parçasıdır. Amerika Birleşik Devletleri tarafından imzalandıysa da kendi evinde harekete geçmedi.

Her Türlü Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılması Komitesi, 8 Mayıs 2008’de Amerika Birleşik Devletleri’ndeki iç durumun analizi sırasında şunları belirtti: İyi yaşam koşullarına sahip değiller ve sağlık hizmetlerine veya elverişli sosyal, kültürel ve ekonomik koşullara erişimleri olmayan yoksul bölgelerde barındırılıyorlar.  ki bu, birçok insanın beşiği olmasını arzuladığı bir ülkede talihsiz bir durumdur. “Birçok göçmen iş, bilgi, teknoloji ve kolaylıklara ve Amerikadaki istihdam ve eğitim fırsatlarına erişemiyor; diğer yandan bu insanlar çoğunlukla suça ve şiddete maruz kalıyor.”

Davaları ve failleri göster

Yargıda ırk ayrımcılığı, komite tarafından eleştirilen bir diğer konuydu; Komite sözcüsüne göre, başta Afrikalılar olmak üzere azınlık mensuplarının yargı ve hâkim veya avukat gibi işlerde çalışanların oranı ülke nüfusu ile orantısız; Bunun da, bu kişilerin yargı sistemine girişi konusunda hükümetin uyguladığı  ayrımcı ve şiddet içeren davranışlardan kaynaklandığı düşünülmektedir; Öte yandan, polis veya sıradan insanlar tarafından dövülen veya vurulan çoğu insan siyahidir.

Amerika Birleşik Devletleri, İnsan Hakları Konseyi’nin 15. oturumda yaptığı ziyaret hakkında bilgi verdi. Rapor, 1964 Medeni Kanunun kabul edilmesine ve Afrika vatandaşlarına karşı yasal ayrımcılığın hukuk sisteminden kaldırılmasına rağmen; Hala gizli ve dolaylı ayrımcılığa maruz kalıyorlar; Ve bu durum, kamusal yaşamın pek çok alanında görülebilir.

Irk ayrımcılığının en önemli ve açık vakalarından biri, ABD ceza adalet sistemindeki ırk ayrımcılığının ve adaletsizliğin felaket getiren yöntemlerinden biri olan ABD jüri üyelerini seçme sürecidir. Siyahi Amerikalılar ve diğer beyaz olmayanlar, ırkları ve ten renkleri nedeniyle savcılar tarafından sistematik olarak jüri dışında bırakılıyor.

Bir sivil haklar aktivisti olan Benjamin Chavez, ırk ayrımcılığına ilişkin bir notta “Bu kovuşturma davranışını yargıda kalıcı ırk ayrımcılığı olarak tanımlıyorum” diye yazdı. USA Today, “Ceza adaletinde reform, bu sistemdeki ırksal önyargıyı sona erdirmez. Çabalara rağmen, siyahlar, beyazlara benzer suçlardan dolayı ABD’de hala tutuklanabilir, mahkûm edilebilir ve hapsedilebilir.” Birçoğu, ABD ceza adaleti sistemindeki kapsamlı reformun ceza adaleti sistemindeki ırksal eşitsizlikleri azaltacağına inanırken, bir araya getirilmiş verilerimiz bunu göstermiyor, örneğin New Jersey, ABD’nin önde gelen eyaletlerinden biri. New Jersey’nin ceza adaleti sistemi 1999 ile 2012 arasında yüzde 26 azaldı. Ancak, New Jersey’nin önerdiği reformlar eyaletin hapishane nüfusunda ırksal orantısızlık konusunu ele almıyor. “Gerçek şu ki, örtük önyargı ve yapısal ırk ayrımcılığı, ırksal azınlıklara mensup insanların, özellikle siyahların ve Yerli Amerikalıların çok yüksek bir ceza adaletine yakalanmasını sağlıyor.”

Timothy Williams, New York Times’a yazdığı bir notta “Siyahların Amerikan mahkemelerinde beyazlardan daha fazla suçlanmaları daha muhtemel” diye yazdı. Williams’a göre, araştırmalar siyahîlerin tutuklanma ve sorguya çekilme olasılıklarının beyazlara göre çok daha yüksek olduğunu defalarca göstermiştir.

Örneğin New York Times, şehrin başsavcılığına göre, siyah bir Amerikalının beyaz bir adamla sözlü tartışmanın ardından polis tarafından tutuklandığı bir olayı aktarıyor. Sanık tanınır; Ancak, anlaşmazlık mahallindeki CCTV kameralarını inceledikten sonra jüri, siyahi vatandaşı suçlamaların çoğundan beraat ettiriyor. Siyahî adamın avukatı ise şu açıklamada bulunuyor: Beyaz bir adam böyle bir durumda olsaydı, muhtemelen suçlanmazdı.

Loyalo Üniversitesi Hukuk Bölümünden Carlos Bardho tarafından yapılan bir araştırmaya göre, beyaz sanıkların benzer suçlamalara sahip siyah bireylere göre beraat etme veya daha düşük suç oranlarına düşme olasılıklarının yüzde 25 daha fazla olduğunu gösteriyor.

ABD Adalet Bakanlığı’nın 2016 tarihli bir raporu, yargıçların ve polis memurlarının beyaz olmayan insanlara karşı ayrımcı davrandığını da belirtti. Örneğin, Afrikalı-Amerikalılar San Francisco nüfusunun yalnızca yüzde 6’sı, yüzde 41’i oluşturuyor. Tutuklular, cezaevine bildirilenlerin% 43’ü ve 2008 ile 2014 yılları arasındaki davaların% 38’i şehir nüfusunun bu grubunu oluşturuyordu. 2017’de yapılan bir araştırmaya göre, San Francisco’daki Afrikalı-Amerikalı şüphelilerin beraat etme veya beraat etme olasılığı daha düşük. Bu insanlar beyazlara göre daha uzun hapis cezalarıyla karşı karşıya.

Kalıcı şüpheliler

“Siyah Amerikalıların tarihi, Amerika’nın tarihidir” diyor James Baldwin. Bu cümle basit görünebilir, ancak derin bir anlamı var, renkli insanların ve özellikle siyahların her zaman ayrılmaz bir parçası olduğu ve etkisinin inkar edilemeyeceği bir tarihe atıfta bulunan bir kavram, ancak bu yılların siyasi ve ekonomik baskısı her zaman George Floyd’un öldürülmesinden sonra, protesto için bir platform oluşturmak için en ufak bir alan beklerken, sadece ırkçılığa karşı bir protesto değil, Amerika’daki her türlü eşitsizliğe karşı bir protesto da oluşuyor. Pek çok insan için, George Floyd’un öldürülmesi ve polis şiddeti, ekonomik ve sosyal ayrımcılığa karşı yıllarca süren hayal kırıklığını yansıtıyor.

Bu çatışmalar, siyah Amerikalıların kaybettikleri haklarını geri kazanmak için yüz yıldan fazla süren teorik ve pratik çabalarının bir temsilidir. Kölelik döneminden beri kendilerine mahrum bırakılan insan haklarının elde edilmesine, bir kısmı şiddetten kaçınmak için örgütlerin kurulması ve bir kısmı da zorla getirilen birçok mücadele ve çaba eşlik etti.

American Thirst kitabının sonunda Baldwin’in 1930’lar ve 1940’ların kriz ve kargaşasının bir hareket ürünü adına “Yeni Siyah” olarak tanımladığı Richard Wright yazıyor: “Her ne sebeple olursa olsun, insan insandan uzaktır. Düştü ve yeni bir birlik arayışında, yeni bir birlik arayışında, tekrar birleşmek için, bazı yolların kapandığını bulmak için milyonlarca duvardan geçmek zorunda, hiç kimse ona gerçeği, yani sonunda ne elde edeceğini söyleyemez; Tarihin kanlı yolunu yürüyerek öğrenmeli, kutsal ölüm pahasına yaşamın bilgeliğini satın almalıdır.

Amerika Birleşik Devletleri’nde, Siyah Sivil Hareket’in aktif hale geldiği 1960’lardan beri aktif olan Amerikalı bir savaş ve ırkçılık karşıtı aktivist olan Ron Jacobs’a göre. Amerikan yargısında kurumsallaşmış bir ırkı temsil ediyor. Şöyle vurguluyor: Amerikan polis gücünün eğitim sistemi, onlara olan inancı şu samimi bir inanca dönüştürmek için tasarlandı: “Tüm siyah erkekler suçludur ve sebepsiz yere vurulabilirler bile.”

Obama’nın ABD Başkanı olarak seçilmesinin bile Amerikan ekonomik ve siyasi sisteminde kurumsallaşan ırkçı yapıyı değiştiremeyeceğini söylüyor; Ve tabii ki, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Floyd sonrası protestolar, 1960’ların siyah sivil hareketine benzer bir siyasi harekete dönüşme potansiyeline bile sahip.

Amerikan polis memurlarının kendilerine izin vermeye bu kadar cesur davranmalarının nedeni, eğitilmiş olmalarıdır; “Tüm siyahların sadece şiddet suçluları olduğunu kabul etmelisiniz.”

Bu inanç, Amerika Birleşik Devletleri genelinde medya tarafından desteklendi ve kültürel arenaya, polis kuvvetinin günlük eğitim programlarının önemli bir parçası olarak dahil edildiği noktaya kadar nüfuz etti.

  Bunun nedeni, bu ülkedeki Afrikalı-Amerikalıların varlığı hakkındaki temel gerçeklerde yatmaktadır. Bu Amerika’da köleliğin kurumu ve yapısının temel gerçeğidir. İlk Afrikalılar Amerikan kolonilerindeki zengin beyaz adamlara satıldığından beri; Köle sahipleri, köleliğin bir haksızlık olduğunu ve köle topluluğu arasında nefret ve öfkeye yol açacağını bilerek, alıcıları bu konuda bilgilendirdi ve bir anlamda siyahların varlığında uykuda bir patlamadan korktular. Ve sonuç olarak, beyazlar arasındaki güç yapısı tüm yönleriyle – siyasi, ekonomik ve özellikle toplumun idaresi ve düzenin kurulması – her zaman köleleri ve çocuklarını mümkün olan her şekilde iktidarda tutmak için bir plan yapıyordu. .

Balwin, Başkan Obama’ya kısmen atıfta bulunarak, “Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak Barack Obama’nın seçilmesinin Afrikalı-Amerikalılar için özel bir anlamı olduğunu düşünüyorum.” Dedi.

Obama başkan olduğunda Güney Amerika’da yaşıyordum. Orada Afrikalı-Amerikalıların kutlama yaptığını ve sevindiğini gördüm. Ancak, bu sevinçler, peşlerindeki gerçeklik ile birlikte soğur ve sessizleşir; Ancak siyahlar için mesaj, yıllar geçtikçe kölelikten çıktıklarını ve şimdi yüksek politik konumlara ulaştıklarını vaat ediyordu; Yeteneklerini ve zekalarını göstererek, kendilerini sadece bir avuç olarak gören herkese, özellikle ülke işlerini ve en önemli siyasi konumu yönetmede ne kadar yetenek ve güce sahip olduklarını gösterebilecek bir konum.

Obama’nın başkanlığının kesin olan tek yönü ten rengi ve cinsiyeti ne olursa olsun geniş bir insan sistemini yönetmek istemesi olmasına rağmen, Amerikan ekonomik ve siyasi sisteminde kurumsallaşan ırkçı yapı, bunun olamayacağını kanıtladı. Beyaz yaşamın katmanlarına dayanan bu iyi yapılandırılmış ve sağlam sistem seçimlerle değişti. Gerçek şu ki, Amerika Birleşik Devletleri’nin ırkçı yapısı sadece bir seçimle değil, birkaç seçimle de değişecek.

  Fakat; En çok göze çarpan şey, 1960’lardaki siyah sivil hareketin faaliyetleri ve mevcut protestolar arasındaki farklılıklar ve benzerliklerdir: bence, protestocular tarafından kitlelere yapılan vurgudaki farklılıklar ve Malcolm X veya Martin gibi karizma liderliğin olmayışı “Kral Luther.” Diğer bir farklılık, diğer protestocuların çoğunun asıl sorunun iktidar sisteminde olduğunu ve bu cinayeti gerçekleştiren ajanların yerini tamamen aynı şeyi yapacak başka ajanların aldığını fark etmelerinde olabilir. Diğer bir deyişle, pek çok protestocu, bir polisin mahkûmiyetinin bile iktidar sistemini kurtaramayacağını anlamış görünüyor.

Irk ayrımcılığının temel gerçeği bir bütün olarak Amerikan toplumunu gölgede bıraktı. Bunun bir örneği, New York’taki siyahi polis memurlarının çalışma saatleri sona erdiğinde beyaz polis memurlarına yaklaşırken hayatlarını kaybedebileceklerinden endişelenmeleri; Çünkü New York Polis Departmanının “Siyah bir adama yaklaştığınızda vur” gibi görünen bir politikası olduğunu biliyorlar.

Yıllarca acı

Uzun yıllar boyunca Amerika Birleşik Devletleri’nin kalbinde kök salmış olan ırkçılık sorunu, aslında toplumun çeşitli katmanlarına yayılan uğursuz bir olgudur; Polis departmanından işverenlere ve hatta ABD yargısına kadar, eşitlik yanlısı ve ayrımcılık karşıtı olmalıdır. Bu davranışlar ırkçılık kadar açıktır ki mahkemelerdeki çoğu yargıç bile hüküm giydiklerinde siyahîlere kötü davranmaktadır; Öyle ki siyahlar beyazlarla eşitlenmiyor.

Veya kanıtların da gösterdiği gibi, birçok büyük Amerikan kurumu ırkçılığa, ayrımcılığa ve Yerli Amerikalıların veya siyahların sınır dışı edilmesine veya tutuklanmasına dayanıyor.

Irk ayrımcılığı meselesi yirminci yüzyılın ortalarında resmen kaldırılmış ve tamamen sosyal ve ahlaki olarak kabul edilemez görülmüş olsa da; Irkçılık ve sembolleri, Amerikan vatandaşlarının sosyal ve ekonomik eşitsizliğinde hala açıkça kendini gösteriyor.

Yeni Irkçılık Çağı

Amerika Birleşik Devletleri’nde sömürge döneminden beri ırkçılık var; Tüm ayrıcalıkların ve menfaatlerin yalnızca beyazlara verildiği ve renkli insanlara bu haklardan mahrum bırakıldığı yer.

Irkçılık Amerika’da kurumsallaşmıştır Ve Barack Obama gibi bir siyahi bu ülkede başkan olsa bile, bitmeyecek. Eğitim sistemi, sağlık sistemi, yargı, polis, güvenlik hizmetleri ve yürütme, kurumsal olarak ırkçıdır Ve eylemleriyle, beyaz Anglo-Sakson Protestan ırkının üstünlüğüne inandıklarını kolayca gösterirler. “Büyük hamamböceği”, siyahlara karşı gaddarca davranmanın barbarca olduğunu düşünen gerçek Amerika’nın sembolüdür.  Obama’nın başkanlığı sırasında grup daha az aktif olmasına rağmen, Kendisi de son derece ırkçı bir figür olan Trump’ın iktidara gelmesiyle, siyahları pis kokulu ve ölüme layık göreceği ölçüde bu grubun gücü arttı. Dolaylı olarak, böyle ırkçı bir yapıyı yönlendirebilme söz konusudur.

 Eski ABD Başkanı Barack Obama, Beth News’e verdiği röportajda “Irkçılık Amerikan toplumunda kök saldı ve bir gecede çözülmeyecek,” dedi. Bazı Amerikalılar, Barack Obama’nın 2008 başkanlık seçimlerindeki zaferini Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ırkçılığın sona ermesinin bir sembolü olarak gördü. Ancak Obama’nın iki dönem başkanlık dönemindeki tüm göstergeler, bu ülkedeki ırkçılığın azalmadığını, hatta daha örgütlü ırkçı eylemlere ve sağcı beyaz hareketlerin ortaya çıkmasına neden olduğunu gösterdi. Charlottesville’deki Ağustos 2017 olayı, Anglo-Sakson beyazların tüm azınlıkların Amerika Birleşik Devletleri’nden ihraç edilmesini talep ettiği Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ırkçılığın doruk noktasıydı.

Özel: Amerika Gözlemi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Article

ABD'de bir hastane otoparkı koronavirüs servisine dönüştürüldü

Next Article
Uzay turizmi şirketi Virgin Galactic'in test uçuşu yarıda kesildi

Uzay turizmi şirketi Virgin Galactic'in test uçuşu yarıda kesildi

Related Posts
Devamı

Biden dostlarıyla nasıl halleşecek? / Fehim Taştekin

Joe Biden eski Amerika’nın izlerini taşıyan bir başkan olarak Beyaz Saray’a döndü. Amerikan kurumsal yapılarının tercihleri doğrultusunda Çin ve Rusya’yı çevreleme siyaseti yine öncelik. Fakat Biden, Trump’tan farklı olarak ortakları hizaya sokmak gibi bir alt gündemle hareket edeceğini de gösteriyor.
Devamı

Normalleşmedeki anormallik: Al verden hep vere / Fehim Taştekin

Herkes birbirini çözmüş durumda. Dün Alman Şansölye Angela Merkel diyalogdan yana konuşmasını ‘AB’nin refahı için işbirliği’ vurgusu üzerine kurdu. Türkiye’den ortak değil ‘komşu’ olarak söz etti. Aranan haslet ‘iyi komşuluk’. Hal tercümesi; “Evin içi bizi ilgilendirmez!” Erdoğan’ın aradığı da bu değil mi? Beni ben olarak kabul et, dile ne dilersen.